Яқин-яқингача “босмачи” ва “қўрбоши” деган тушунча бизнинг тасаввуримизда “босқинчи”, “талончи”, “ўғри” ва ҳоказо қабилида шакллантирилган эди. — Афсус, минг афсуслар бўлсин! Ҳолбуки, қўрбошилар миллатнинг чин фидойилари, ҳалоскорлари, жон фидолари эдики, буни анча кеч, ҳарқалай, кеч бўлса ҳам англаб етдик, иншооллоҳ. Эҳтиросли ёзувчи, жонкуяр публицист Мансурхўжа Хўжаевнинг машҳур Шермуҳаммадбек қўрбоши ҳақидаги ушбу тарихий, ҳужжатли бадиий-публицистик қиссаси қалбимиз кутубхонасининг нодир китобларидан бирига айланади, албатта.