«Бўлмаса ишқ, икки жаҳон бўлмасун…» дейди ҳазрат Навоий. Мутафаккирлар севмаган одамни тўлақонли яшамаган инсон деб ҳисоблашади. Бу бежиз эмас, албатта. Ҳаёт моҳияти, шодлиги, қувончи ва ҳаттоки, изтироб-аламлари айнан ишқ-муҳаббатда намоён бўлади. Севги ҳар бир юракда янгиланади; ҳар бир ошиқ унинг сира такрорланмас янги-янги қирраларини кашф этади, сезади, ҳис қилади. Ушбу китоб азалий ва абадий муҳаббат мавзусида. Қиссалар қаҳрамонлари ўртанадилар, куйиб-ёнадилар, ҳижрон азобини бошдан ўтказадилар, васл суруридан маст бўладилар, хиёнатдан азоб чекадилар…